Saturday, January 21, 2012

ഓർമ്മക്കുറിപ്പ്


വൃശ്ചികമാസം എനിക്ക് വലിയ രണ്ടു  നിത്യദുഃഖങ്ങആണു തന്നത്, ഒന്നു എന്റെ അച്ഛന്റെ വേപ്പാട്, മറ്റൊന്ന് മുത്തശ്ശിയുടെ(അമ്മച്ചിയുടെ അമ്മ) വേപ്പാട്. ഇവ രണ്ടു പേരും മരണവണ്ടിയികയറിയതിനു വെറും പതിനഞ്ച് ദിവസത്തെ അകലമേ ഉണ്ടായിരുന്നുള്ളൂ, ഇപ്പോ ഒരു പ്രവാസി ആയതു കൊണ്ട് ആണ്ടുബലികർമ്മങ്ങ നടത്താ കഴിയുന്നില്ല, അതോ‍ത്ത്‌  മനസ്സ്  നീറുകയാണ്. അച്ചനെ കുറിച്ച് ഓമ്മക്കുറിപ്പ് എഴുതാനും കാരണം അതാണ്‌.

കൂത്താട്ടുകുളത്തിനടുത്തുളള കാക്കൂ എന്ന സ്ഥലത്താണ് ഞങ്ങളുടെ തറവാട്. അവിടെ നിന്നും അച്ഛന്  ജോലി കിട്ടിയാണ് കോതമംഗലത്തിനടുത്തുള്ള പൈമറ്റം എന്ന ഗ്രാമത്തിലേക്ക് വരുന്നതും, അവിടെ താമസമാക്കുന്നതും. നന്നേ ചെറുപ്പത്തിൽ വന്നതു കൊണ്ട് എന്റെ നാട് പൈമറ്റം തന്നെ. അതുകൊണ്ടാണ് ബ്ലോഗ്ഗിനു പൈമ എന്ന പേരിട്ടത്.

അച്ഛന് കമ്മ്യൂണിസ്റ്റ് പാർട്ടിയോടുള്ള അനുഭാവം  ദൃഡമായിരുന്നു, എങ്കിലും  പൊതുവേദികളിൽ അച്ഛ കുറച്ചേ പങ്കെടുത്തിട്ടുള്ളു, ജോലിസ്ഥലത്തുള്ള  സംഘടനകളിലായിരുന്നു കുടുതൽ ശ്രെദ്ധ, മിക്കവാറും പല മീറ്റിങ്ങുകളും വീട്ടിൽ വച്ച് നടന്നിട്ടുണ്ട്, അച്ച അതിൽ പരിമിതിയും കണ്ടിരുന്നു. ദീര്ഘ  വീക്ഷണം  മിക്ക കാര്യങ്ങളിലും ഉണ്ടായിരുന്നു,എന്നിരുന്നാലും കുടുതൽ സുഹ്രുത്തുക്ക ഇല്ലായിരുന്നു.
 
അച്ഛന് കവലയി തയ്യല്‍ക്കട  നടത്തുന്ന അബൂബക്കആയിരുന്നു അടുത്ത സ്നേഹിത. അച്ഛന്റെ മരണശേഷം അയാ എന്നെ കാണുമ്പോ  വാചാലാനാവുന്നതും അതുകൊണ്ടാവാം, അവർ പല ചച്ചകളും നടത്തിയിരുന്നു, മിതഭാഷിയായിരുന്ന അബൂബക്കർ എന്താണ്  അച്ഛനോട് മാത്രം അധികം സംസാരിച്ചിരുന്നത് എന്ന് ഇന്നും എന്നെ അത്ഭുതപ്പെടുത്തുന്നു.

അകലെയുള്ള സുഹ്രുത്തിനെ കണ്ടത്താഅധികനാളൊന്നും വേണ്ട
എന്നാൽ അടുത്തുള്ള ശത്രുവിനെ മനസ്സിലാക്കാൻ വളരെ നാ വേണം. 
എന്നാണ് അച്ഛന്‍ പറയാറ്, എന്നിട്ടും ഇതു വരെ എനിക്ക്  സുഹ്രുത്തിനെ കണ്ടെത്താനോ, ശത്രുവിനെ തിരിച്ചറിയാനോ കഴിഞ്ഞിട്ടില്ല, അതിനെ കുറിച്ച് ഞാഅത്മലേഖനം എന്ന പോസ്റ്റില്‍  എഴുതിയത്  വായിച്ചു കാണുമല്ലോ..

അച്ഛനെ  ഞാ അമ്മച്ചിയോട് ഒപ്പമേ പുറത്ത് പോകുമ്പോ  കണ്ടിട്ടുള്ളൂ, അല്ലാതെ കാണുന്നത് മുത്തശ്ശിക്കു സുഖമില്ലാതെ അശുപത്രിയിൽ വച്ചാണ്. ആറോ എഴോ ദിവസം പെൻഷ വാങ്ങാൻ പോയിട്ടുവരുമ്പോ  ഞങ്ങൾക്ക് എപ്പോഴും പലഹാരങ്ങ കൊണ്ട് തരുമായിരുന്നു. മരിക്കുന്നതിന്  മുന്‍പ് വരെ അതിനൊരു  മാറ്റവും ഉണ്ടായിട്ടില്ല. കുട്ടികൾ എപ്പോഴും മാതാപിതാക്കൾക്ക് കുട്ടികൾ തന്നെയായിരിക്കും എന്ന് അച്ഛന്റെ  ആ സ്വഭാവത്തിൽ നിന്നാണ്  മനസ്സിലാക്കിയത്.

പണ്ട് ഉത്സവപ്പറമ്പുകളിൽ പോകുമ്പോളുള്ള അച്ഛന്റെ കരുതൽ, അന്നു ദേഷ്യം തോന്നിയിട്ടുണ്ട്, എങ്കിലും ഇന്ന് അതൊരു  സുഖമുള്ള വേദനയായി മനസ്സിലുണ്ട്. അച്ഛന്‍ തന്നെയാണു പോകുന്നതെങ്കില്‍  എനിക്കിഷ്ട്ടമുള്ള മൌത്ത് ഓർഗണും, ചേട്ടന് ഇഷ്ട്ടമുള്ള ഫിലിം പെട്ടിയും ബോട്ടും കൊണ്ട് വരുമായിരുന്നു. കുറെ എഴുതാനുണ്ട് എങ്കിലും വ്യക്തിപരമായ ഇത്തരം കാര്യങ്ങ എഴുതി നിങ്ങളെ ബോറടിപ്പിക്കുന്നില്ല. പിതാവ് എന്നത്  നമ്മുടെ സൃഷ്ട്ടാവ്  മാത്രമല്ല ഈശ്വരൻ കൂടിയണ്, പൂജിച്ചില്ലെങ്കിലും  സ്നേഹിക്കാതിരിക്കരുത്..

ഈ അടുത്തിടെ നാട്ടിൽ പടർന്നു പിടിച്ച മഞ്ഞപ്പിത്തം എന്റെ കുടുംബത്തിൽ നിന്നും മൂന്നു പേരെയാണ്  മരണം കൊണ്ട്  പോയത്, അച്ഛന്റെ  മൂത്ത സഹോദരന്റെ മകനും(പ്രകാശ്) മകളും(ഓമന) മകളുടെ മകളും(ശ്യമിലി) കഴിഞ്ഞ  ഒക്ടൊബറി ശ്യാമിലിയുടെ മരണവാത്ത അറിഞ്ഞാണ്  ഞാൻ നാട്ടി പോകുന്നത്, ശ്യാമിലി പെരുംബാവൂരിനടുത്തുള്ള അയിരാപുരം കോളേജി ബി.കോമിന്  പഠിയ്ക്കുകയായിരുന്നു, ഓണപരിപാടികളിൽ കൂടി നടന്നു മോളു അസുഖം അറിഞ്ഞില്ല. രണ്ടാഴ്ച്ചത്തെ ആശുപത്രിവാസം മരണത്തെ മാറ്റി നിത്താനായില്ല. രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ അവളുടെ അമ്മയും(എന്റെ പെങ്ങൾ) വിട പറഞ്ഞു. പത്തു ദിവസം കഴിഞ്ഞു ഞാൻ ദുബായിലേക്ക് മടങ്ങി വന്നു, രണ്ടു ദിവസം കഴിഞ്ഞപ്പോൾ പ്രകാശേട്ടനും  പോയി എന്ന വിവരവും കിട്ടി.

Friday, January 6, 2012

ഒരേ ധ്രുവങ്ങള്‍


ഇന്റർനെറ്റ് കഫേയുടെ നാലാം നമ്പര്‍ കാബിനിൽ ആളില്ലെന്നു കരുതിയാണ് വാതിൽ തുറന്ന് നോക്കിയത്. അപ്പോഴാണ്‌ പയ്യനെ  കണ്ടത്.  ബ്ലൂഫിലിംകണ്ട്  എന്തോ ചെയ്യുകയായിരുന്നു അവൻ. എന്നെ കണ്ടതും ഒറ്റ മൌസ്  ക്ലിക്കിൽ വിന്‍ഡോ ക്ലോസ്സ് ചെയ്തു. ഞാൻ മുഖത്തെ ചമ്മൽ കാണിക്കാതെ തിരിച്ചിറങ്ങുകയും ചെയ്തു . മറ്റൊരു കാബിനിൽ കയറി മെയിൽ ചെക്ക് ചെയ്യുകയും ഫെയ്സ്ബൂക്ക്ഓപ്പണ്‍ ആക്കി  നോട്ടിഫിക്കേഷൻ നോക്കുകയും ഷീബയ്ക്കും നീതുവിനും ലൈക്ക് അടിക്കുകയും ചെയ്തു. അവരെല്ലാവരും  വാളില്‍ എന്തൊക്കെയോ മാറ്റങ്ങൾ വരുത്തിയിരിക്കുന്നു.മെസ്സേജ് ബോക്സ്സിൽ കുറെ നാളായല്ലൊ കണ്ടിട്ട് എന്ന ഭുട്ടാനിലുള്ള അജിത്തേട്ടന്റെ അന്വേഷണം ഉണ്ട്. സമയം ഇല്ലാത്തതു കോണ്ട് റിപ്ലേ കൊടുത്തില്ല. കാരണം ഒന്നോ രണ്ടോ മംഗ്ലീഷ് വാക്കുകൾക്ക് പകർത്താൻ കഴിയുന്നതല്ലല്ലോ ഞങ്ങളുടെ അത്മബന്ധം. 

ഫ്രൻഡ്ഷിപ്പ് റിക്വെസ്റ്റില്‍, സീത എന്ന ആളു കിടപ്പുണ്ട് വിശദമായി നോക്കിയപ്പോഴാണു മനസ്സിലായത്. തത്തമംഗലം ചന്തയിൽ പപ്പടം വില്ക്കുന്ന ശാന്തയാണ്. പത്തമ്പത് വയസ്സുള്ള ഇവർക്കെന്തിനാ..ഈ ഫെയ്സ്ബൂക്കും എന്റെ  ഫ്രൻഡ്ഷിപ്പും. അധികനേരം ഇരുന്നാൽ ചാറ്റ് ബോക്സ്സ് റെഡ് സിഗ്നൽ കാണിക്കാൻ തുടങ്ങും..കഴിഞ്ഞ ദിവസം കൂട്ടുകാരി ധന്യ പറഞ്ഞാതാ; പത്തു മിനിറ്റ് ചാറ്റ് ചെയ്തപ്പോൾ അവൾക്കാരോ. ചുംബനം   കോടുത്തൂന്ന്. കീ ബോർഡിലെ നാലു അക്ഷരങ്ങൾക്ക് വികാരം കൊടുക്കാൻ കഴിയുമോ? 
 ചുംബനം  ഒരു കലയാണ്‌... .ശരീരത്തിന്റെ താളവും മനസ്സിന്റെ വേഗതയും വികാരങ്ങളുടെ അതിപ്രസരവും മുഖത്തേക്ക് സമന്വയിക്കുന്ന ഒരു കല. 

അറിവായേപ്പിന്നെ ഞാൻ ആർക്കും ഉമ്മ കൊടുത്തിട്ടില്ല വാങ്ങിച്ചിട്ടുമില്ല. കൊടുക്കണം എന്നു തോന്നിയപ്പോൾ ആരെയും കണ്ടില്ല. വാങ്ങിക്കണം എന്ന് തോന്നിയപ്പോൾ ഒരു പാടു പേർ അടുത്ത് ഉണ്ടായിരുന്നുതാനും. തുറസ്സായ സ്ഥലത്ത് ഉമ്മ നല്‍കണമെങ്കില്‍ നമ്മൾ ദുബായിലോ മറ്റോ ജനിക്കണം. ചെമ്മാടുള്ള മൈമൂനത്തിന്റെ ഇക്ക അങ്ങിനെയാ പറഞ്ഞേ..നാട്ടിൽ മെക്കാടു പണിക്കു ചുമ്മാടുമായി നടന്ന ചെമ്മാടാ..ഇപ്പോ ദുബായിൽ സോഫ്റ്റ് വേയ്ർ  എന്‍ജിനീയര്‍  ആണ്.


ബാഗു തുറന്ന് പേഴ്സ് എടുത്ത് പൈസ കഫേക്കാരനു കൊടുത്തു.അയാൾ എന്റെ മുഖത്തേക്കും..പൈസയിലേക്കും നോക്കി. മുഖവും പൈസയും തമ്മിൽ എന്തേലും ബന്ധമുണ്ടോ? നല്ല മുഖം ഉണ്ടെങ്കില്‍  കുറെ പൈസ ഉണ്ടാക്കാമെന്ന്...വിട്ടിൽ പാലുമായി വരാറുള്ള രമണിചേച്ചി പറഞ്ഞത് ഓർക്കുന്നു. 

ഞാൻ കഫേയിൽ നിന്നും ഇറങ്ങി.സ്കൂളിൽ ചെന്നപ്പോൾ ആ പയ്യന്‍  അവിടെ ഉണ്ടായിരുന്നു.ഇതിനു മുൻപ് ഇവിടെയെങ്ങും അവനെ കണ്ടിട്ടില്ല. അതോ..ശ്രദ്ധിക്കാത്തതാണോ.. 

നിന്റെ പേരെന്താ? 
രാഹുൽ 

ചമ്മൽ മാറാത്തതു കൊണ്ടാണെന്നു തോന്നുന്നു, അവൻ എന്നോട് പേരു ചോദിച്ചില്ല.പറയാൻ തുടങ്ങിയപ്പോഴേക്കും അവൻ പോവുകയും ചെയ്തു. 
പിന്നീട്  ... 
അവനെ കാണുന്നത്.ഒൻപതു ബി യുടെ ഇടുങ്ങിയ വരാന്തയിൽ വച്ചാണ്. അവനെ കെട്ടിപ്പിടിച്ച് ആ താടയിൽ ഒരു കടി കൊടുത്തു. അവനൊരു വേദനയും എനിക്കൊരു സുഖവും കിട്ടി.എന്റെ ജിവിതത്തിലെ ആദ്യത്തെ ലൈംഗീകപരമായ കൊടുക്കൽ വാങ്ങൽ. 

ഞാൻ കൂട്ടുകാരികളുടെ അടുത്തേക്ക് ചെന്നു..അവർ തങ്ങളുടെ പ്രേമത്തെ പറ്റിയുള്ള വീരവാദങ്ങൾ പറയുകയാണ് .കിട്ടിയ പ്രേമ ലേഖനങ്ങൾ ഒന്നിച്ചു നോക്കുകയാണ്. പ്രേമം എന്ന ഒന്നില്ല എന്നു എനിക്കു തോന്നുന്നു. ശരീരസക്തി   മാത്രമാണത്. കൌമാരത്തിലും യൌവനത്തിലും മാത്രമല്ലേ..പ്രേമം ഉള്ളൂ...ശരീരത്തിനു ഭംഗിയുള്ള കാലത്തു മാത്രം... 

പിന്നെ ഞാൻ രാഹുലിനെ കാണുന്നത് ഐസ്ക്രീം പാർലറിൽ വച്ചാണു.ഷാർജ ഷേക്ക് കഴിച്ചു കൊണ്ട് ഞങ്ങൾ സ്വപനങ്ങൾ പകുത്തു. അവൻ എനിക്കോരു ഉമ്മ തരുമെന്ന് വിചാരിച്ചു. അറിയാത്ത രീതിയിൽ അവന്റെ തുടയിൽ കൈ വച്ചു. അവനതു തട്ടി മാറ്റിയില്ല. ബസ്സ് വരാൻ സമയമായതു കൊണ്ട് ബാഗുമായി അവൻ ഓടി.ഒരു ദിവസത്തെ ഇരുപത്തിനാലു മണിക്കൂർ ആക്കിയതിനു ദൈവത്തെ ഞാൻ  ശപിച്ചു. 

പൈപ്പിന്റെ ചുവട്ടിൽ നല്ല തിരക്കാണ്. വെള്ളമെടുക്കാൻ അവനുമുണ്ട്. എന്റെ വാട്ടർ ബോട്ടിലിൽ ഉള്ള വെള്ളം കമഴ്ത്തി കളഞ്ഞ്..ഞാനും പൈപ്പിന്റെ ചുവട്ടിലേക്ക്.... 

ഞാൻ അവനോട് പതിയെ ചോദിച്ചു.. 
രണ്ടു ദിവസമായല്ലോ കണ്ടിട്ട്.. 

അവൻ എന്നോടു പറഞ്ഞു.. 
രാജിവ്... നീ എന്നോടു മിണ്ടുന്നതു എന്റെ കൂട്ടുകാർക്ക് ഇഷ്ട്ടമല്ല..ആ ചാന്തു പൊട്ടിനോട് ഒരടുപ്പവും വേണ്ടാന്നാ..അവരു പറഞ്ഞേക്കണേ..